مجله اینترنتی سازدهنی
Hohner harmonicas - سازدهنی هونر
Suzuki harmonicas - سازدهنی سوزوکی
Hering harmonicas - سازدهنی هرینگ
Lee Oskar harmonicas - سازدهنی لی اسکار
مارک هامل (Mark Hummel)
MarkHummel

در طی دو سه دهه اخیر شاهد ظهور گروه های بلوز جدیدی با محوریت نوازندگان سازدهنی در نقاط مختلف آمریکا بوده ایم . به ویژه در ایالت غربی کالیفرنیا که تعدادی از این گروه ها که بر اساس مکتب شیکاگو بلوز شکل گرفته اند ، توانسته اند با افزودن عناصری از سبک جامپ بلوز (Jump Blues) و راک اند رول (Rock ‘n Roll) موفق به ارائه سبک تازه و هیجان انگیزی موسوم به سبک بلوز ساحل غربی (West Coast Blues) شوند (این سبک را California Boogie Blues نیز نامیده اند) . شهر اوکلند (Oakland) که مرکز موسیقی بلوز در بخش شمالی ایالت کالیفرنیا به شمار می رود ، محل سکونت مارک هامل (Mark Hummel) است ؛ خواننده و نوازنده توانای سازدهنی بلوز و سرپرست گروه محبوب The Blues Survivors که نقش مهمی در شکل گیری و معرفی این ژانر موسیقایی داشته است .

مارک هامل (Mark Hummel) در 15 دسامبر سال 1955 در شهر نیو هیون (New Heaven) ایالت کنکتیکات (Connecticut) به دنیا آمد و در شهر لس آنجلس (Los Angeles) ایالت کالیفرنیا بزرگ شد . پدر و مادرش هر دو اهل موسیقی بودند و پدرش عضو یک ارکستر موسیقی بود . وقتی که به دبیرستان می رفت علاقه وافری به موسیقی راک داشت به گونه ای که همکلاسی هایش فکر می کردند او به یک ستاره موسیقی راک تبدیل خواهد شد . اما وقتی که نام Willie Dixon را به عنوان آهنگساز تعدادی از آثار مطرح اجرا شده توسط چهره های شاخص موسیقی راک نظیر Jimi Hendrix ، Janis Joplin و گروه Cream دید ، به موسیقی سبک شیکاگو بلوز (Chicago Blues) گرایش پیدا کرد و به خصوص به صدای پرشور و پر احساس سازدهنی در این آثارعلاقه مند شد . یکی از عواملی که مارک هامل را به سازدهنی علاقه مند نمود ، جنبه معماگونه و رازآلود آن بود : "سازدهنی خیلی حالت مخفی و پنهانی دارد . مثل گیتار یا پیانو نیست که بشود انگشتان نوازنده را دید . واقعا به سختی می توان گفت نوازنده سازدهنی دارد چه کار می کند" .

SonnyTerryBrownieMcGhee

در دوران نوجوانی آثار بزرگان سازدهنی بلوز مانند Little Walter ، James Cotton و Sonny Boy Williamson II را که از رادیو پخش می شد با علاقه زیادی گوش می داد و در سن 14 سالگی نواختن سازدهنی دیاتونیک را شروع کرد . مارک هامل هم مانند بسیاری دیگر از نوازندگان سازدهنی در ابتدا شیفته و مجذوب سبک نوازندگی Sonny Terry شده بود . وی در مصاحبه ای که با Cathi Norton انجام داده است با ذکر خاطرات دوره نوجوانیش می گوید : "اولین نوازنده هایی که به دیدن برنامه شان رفتم Sonny Terry و Brownie McGhee بودند . سبک Sonny Terry واقعا گیج کننده و مرموز بود . هیچ وقت نفهمیدم چطوری آن کارها را می کرد ؛ الان هم نمی دانم ! باور کنید ! وقتی هم که سال ها بعد با Brownie McGhee به اجرای موسیقی پرداختم هیچ وقت سعی نکردم که مثل Sonny Terry بنوازم" .

در دوره دبیرستان عضو گروه های موسیقی مدرسه اش بود و نواختن سازدهنی را به صورت نیمه حرفه ای دنبال می کرد . سال 1971 در جستجوی فرصت های بهتر و تجربه اندوزی بیشتر روانه شهرهای مختلف شد و به نواختن سازدهنی در همراهی با نوازندگان مختلف پرداخت . در شهر Ann Arbor با Boogie Red ، در New Orleans با Babe Stovall و در Boston با Luther Johnson (گیتاریست سابق گروه Muddy Waters ) همکاری داشت تا این که در سال 1972 به شهر برکلی (Berkeley) نقل مکان کرد و در آنجا به نواختن حرفه ای سازدهنی با نوازندگان محلی بلوز مانند Cool Papa ، Charles Huff ، Mississippi Johnny Waters ، Sonny Lane و Boogie Jake (از وابستگان Little Walter ) مشغول شد .

در سال 1976 به همراه J.J. Jones و Mississippi Johnny Waters گروه پر طرفدار موسیقی بلوزی را به نام The Blues Survivors تشکیل داد و سرپرستی آن را در مقام آهنگساز ، ترانه سرا و خواننده بر عهده گرفت . مکان اصلی فعالیت این گروه در ابتدا یکی از کلوب های محلی شهر اوکلند با نام Eli’s Mile High Club بود . شش ماه بعد J.J. Jones گروه را ترک کرد و مارک هامل Sonny Lane را به عنوان نوازنده گیتار ریتم گروه به کار گرفت . در سال 1980 بود که Mississippi Johnny Waters بعد ازمراجعت از یکی از تورهای موسیقی موسوم به San Francisco Blues Festival در قاره اروپا تصمیم گرفت گروه مستقلی تشکیل دهد و به همین خاطر از گروه The Blues Survivors جدا شد . فعالیت مارک هامل و گروهش در اوایل دهه 1980 ادامه یافت و به تدریج از یک گروه محلی به گروهی پرآوازه در سطح ملی تبدیل شد . حدود پنج سال طول کشید تا این گروه اولین آلبوم خود را تولید کند . اما قبل از آن چند تک آهنگ (Single) توسط آنها منتشر شده بود . یکی از این آهنگ ها Gotta Make Me A Change نام داشت که از ساخته های خود مارک هامل و حاوی اشارات صریح سیاسی در انتقاد از عملکرد دولتمردان آمریکایی بود . این آهنگ با این عبارات شروع می شد :
You know the government we got
They don't know what they're doin'
They're messin' with my life
Tryin' to cause the country to ruin


در سال 1985 اولین آلبوم این گروه با نام Playing In Your Town به وسیله شرکت Rockinitus Records (که توسط خود مارک هامل تاسیس شده بود و نام آن برگرفته ازیکی از آهنگ های Billy Boy Arnold به نام Rockinitis می باشد) منتشر شد و بلافاصله اعضای گروه اقدام به برگزاری تورهای موسیقی و اجراهای زنده در جهت معرفی بیشتر آثار خود به علاقه مندان موسیقی بلوز نمودند . مارک هامل و گروهش با شهرتی که رفته رفته برای خودشان دست و پا کردند ، توانستند به اجرای برنامه در سرتاسر ایالات متحده ، کانادا و همچنین نقاط مختلف قاره اروپا بپردازند و در این راه به افتخار همراهی با بزرگان موسیقی بلوز مانند Charlie Musselwhite ، Brownie McGhee ، Lowell Fulson ، Eddie Taylor نیز نائل شوند .

دومین آلبوم گروه High Steppin’ نام داشت که در سال 1987 با حضور Ron Thompson و Frank Goldwasser (ملقب به Paris Slim ) به عنوان گیتاریست های مهمان و همچنین Kevin Zuffi در نقش نوازنده پیانو منتشر شد . این آلبوم با در برگرفتن آهنگ هایی چون City Livin’ و Humblebug توانایی های مارک هامل را در نوازندگی با سازدهنی کروماتیک نیز به خوبی نشان داد .
MarkHummelRonThompson

در همین سال آلبوم دیگری به نام Lonely Nights در قالب یک نوار کاست منتشر شد که بعدها در سال 1994 مجددا به صورت یک CD صوتی و با نام جدید Harmonica Party روانه بازار شد .

SueFoley در سال 1988 بود که مارک هامل در جریان تور موسیقی به همراه گروهش ، با یک خواننده و گیتاریست جوان کانادایی به نام Sue Foley آشنا شد . حاصل این آشنایی اجرای برنامه های مشترکی بود که درسال بعد و با همکاری Charles Brown پیانیست پر آوازه بلوز در قالب آلبومی با نام Up & Jumpin’ منتشر شد . از آهنگ های قابل توجه این آلبوم می توان به اجرای زیبای مارک هامل از آهنگ معروف Summertime اشاره کرد که با همراهی پیانوی Charles Brown نواخته شده است . به بخشی از این آهنگ گوش دهید . اجرای Billie Holiday از این آهنگ استاندارد Jazz را هم می توانید با مراجعه به این صفحه پیدا کنید .

Sue Foley در آلبوم بعدی مارک هامل نیز که در سال 1990 تحت عنوان Sunny Day Blues منتشر شد با مارک هامل همکاری کرد و در دو آهنگ Little By Little (که در اصل یکی از آهنگ های شناخته شده Junior Wells بود) و I’m Gonna Quit (از ساخته های خود مارک هامل) به عنوان خواننده مهمان حضور داشت .

hardlovin در سال 1990 مارک هامل با هدف احیای مجدد گروه The Blues Survivors برنامه تورهای موسیقی را از سر گرفت و در سال 1992 آلبوم Hard Lovin’ را با کمک شرکت Double Trouble Records منتشر نمود (نام این شرکت برگرفته از آهنگ Double Trouble است که در سال 1958 توسط Otis Rush اجرا شده است و بعدها توسط بسیاری از نوازندگان بزرگ منجمله Stevie Ray Vaughan و Eric Clapton بازنوازی شده است ) . نواختن گیتار در این آلبوم را Junior Watson بر عهده داشت و یادداشت های همراه آلبوم را Rick Estrin (نوازنده مشهور سازدهنی بلوز و عضو گروه Little Charlie & The Nightcats ) نوشته بود . در طول دهه 1990 مارک هامل و گروهش همواره به اجرای برنامه در نقاط مختلف آمریکا مشغول بوده اند و در کنار آن آلبوم هایی مانند Feel Like Rockin’ (1994) & Married To The Blues (1995) را به وسیله شرکت Flying Fish Records منتشر نموده اند .

وی در این سال ها در جشنواره های متعدد و معتبری مانند San Francisco Blues Festival و Chicago Blues Festival به اجرای برنامه پرداخته و همچنین در مقام داوری مسابقات موسوم به Harmonica World Championship که توسط شرکت هونر در آلمان برگزار می شود حضور داشته است . وی درباره شرکت کردنش در مسابقات Harmonica World Championship در سال 1993 می گوید : "این یک مسابقه بسیار بزرگ در سطح جهانی است . از من برای قضاوت در مورد رقابت هایی در سبک بلوز و همچنین چند سبک دیگر دعوت شده بود . شب که می شد داوران مسابقات باید خودشان کنسرت می دادند . در واقع ما روزمان به قضاوت در مورد سایر نوازندگان می گذشت و شب ها خودمان مورد قضاوت دیگران قرار می گرفتیم . نواختن در جلوی دو – سه هزار نفر دیگر (که همگی خود نوازنده سازدهنی بودند) کار خیلی ترسناکی بود ."

یکی از مهمترین و تاثیر گذار ترین اقدامات مارک هامل پایه گذاری یک فستیوال یا جشنواره بزرگ مختص سازدهنی بلوز است که تحت عنوان Blue Harmonica Blowout از سال 1991 هر سال با حضور نوازندگان بزرگ این سبک برگزار می شود . بسیاری از نوازندگان بزرگ و چهره های افسانه ای بلوز هارپ در این رویداد موسیقایی حضور داشته اند که در میان آنها می توان به چهره هایی مانند James Cotton ، Charlie Musselwhite ، Norton Buffalo ، Carey Bell ، Billy Boy Arnold ، Huey Lewis ، Rod Piazza ، Rick Estrin ، Paul deLay ، Snooky Pryor ، James Harman ، Gary Primich ، Lee Oskar ، Jerry Portnoy ، Johnny Dyer ، Billy Branch ، Annie Raines ، R.J. Mischo ، Sam Myers ، Kim Wilson (عضو گروه The Fabulous Thunderbirds ) اشاره کرد . همان طور که از این اسامی برمی آید ، تقریبا اکثر نوازندگان بزرگ بلوز هارپ در آمریکا در این فستیوال شرکت داشته اند .

در واقع حضور نوازندگان بزرگی چون Mark Hummel ، Kim Wilson ، Rod Piazza و ... در کنار برگزاری چنین فستیوال هایی ، ایالت کالیفرنیا را امروزه به یکی از مراکز مهم بلوز هارپ در ایالات متحده تبدیل کرده است . به نظر می رسد خاک کالیفرنیا خاک حاصل خیزی برای موسیقی بلوز بوده است ! مارک هامل در تشریح این قضیه می گوید : "اگر این خاک حاصل خیز شده ، به خاطر بذرهایی بوده که سال ها پیش در آن کاشته شده است . George Harmonica Smith در دهه 1950 به این ایالت نقل مکان کرد . Rod Piazza بزرگ شده کالیفرنیای جنوبی است . Charlie Musselwhite در سال 1969 به اینجا آمد . گروهی دیگر از نوازندگان بلوز هم بودند که در اواخر عمرشان به اینجا آمدند ، افرادی مانند Francis Clay (نوازنده درامز) و John Lee Hooke (خواننده مشهور)" .

harmonicaparty آلبوم Harmonica Party که در سال 1993 توسط شرکت Double Trouble به صورت CD منتشر شد ، در واقع قبلا در قالب یک نوار کاست با نام Lonely Nights در اواخر دهه 1980 منتشر شده بود و چون نایاب شده بود با اضافه شدن چند آهنگ از اوایل دهه 1990 به شکل CD صوتی در دسترس علاقه مندان قرارگرفت . لازم به ذکر است که بعدها نیز آلبوم دیگری با همین نام توسط شرکت Mountain Top Productions منتشر شد (به سال 2004) که آن هم برگزیده ای از آهنگ های اجرا شده توسط مارک هامل و گروهش در طی دهه 1980 و اوایل دهه 1990 بود .

feellikerockin سال های 1994 و 1995 شاهد انتشار دو آلبوم دیگر و این بار توسط شرکت Flying Fish Records بود :
آلبوم Feel Like Rockin’ در سال 1994 از مارک هامل منتشر شد . در این آلبوم که اکثر آهنگ هایش ساخته خود وی بودند ، چهره هایی مانند Brownie McGhee ، Rick Estrin ، Rusty Zinn و Sue Foley به عنوان خواننده و نوازنده مهمان حضور داشتند .


married و دیگری آلبومی بود با نام Married To The Blues که در سال 1995 انتشار یافت. این آلبوم به دنبال مشکلاتی که در زندگی خانوادگی مارک هامل بروز کرد و در نهایت منجر به جدایی وی از همسرش شد تهیه و ضبط شده بود و نام آلبوم هم اشاره به همین مساله دارد چرا که این آلبوم درست قبل از جدایی آنها تهیه شده بود . شاید آهنگ های این آلبوم چندان شاخص نباشند ، اما از جنبه نوازندگی سازدهنی اثر قابل اعتنایی به شمار می رود . ضمن این که از وجود چهره های مطرحی مانند Duke Robillard و Rusty Zinn (به عنوان نوازندگان گیتار) و Charlie Musselwhite (سازدهنی در آهنگ بی کلام High Steppin’) بهره می گیرد .

heartofchicago ششمین آلبوم مارک هامل که در سال 1997 توسط شرکت Tone-Cool منتشر شد Heart of Chicago نام داشت . مارک هامل برای تهیه این آلبوم به شهر شیکاگو سفر کرد تا ضمن ادای احترام به موسیقی شیکاگو بلوز ، به ضبط کردن آثارش در معیت نوازندگان افسانه ای این شهر بپردازد : نوازندگانی مانند Willie “Big Eyes” Smith که نوازنده درامز در گروه Muddy Waters بود ، Bob Stroger که نوازنده گیتار بیس در گروه Muddy Waters بود و Dave Myers که گیتاریست گروه متعلق به Little Walter بود . از دیگر نوازندگان مطرحی که در این آلبوم حضور داشتند می توان به Barrelhouse Chuck (نوازنده پیانو) ، Steve Freund (نوازنده گیتار) و Billy Flynn (گیتاریست گروه های Legendary Blues Band و Mississippi Heat ) اشاره کرد . این آلبوم در واقع نخستین اثر مارک هامل در سبک شیکاگو بلوز اصیل به شمار می رود و یکی از ناب ترین آثار وی در سبک بلوز محسوب می شود .

lowdownuptown سال بعد دومین آلبوم مارک هامل با همکاری شرکت Tone-Cool و با نام Low down To Uptown روانه بازار شد . این آلبوم که با استقبال مناسب منتقدان موسیقی مواجه شد از تنوع سبکی زیادی برخوردار بود و در آن چهره های شاخصی مانند Charles Brown و David Maxwell (نوازندگان پیانو) و Brenda Boykin (به عنوان خواننده) با مارک هامل همکاری داشتند . نواختن گیتار هم در بیشتر قطعات بر عهده Junior Watson (دوست و همراه همیشگی مارک هامل) بود . یکی از آهنگ های بسیار زیبای این آلبوم آهنگ In A Sentimental Mood بود ؛ آهنگ معروفی که از ساخته های Duke Ellington (آهنگساز بزرگ و افسانه ای سبک Jazz ) بود و مارک هامل آن را با سازدهنی کروماتیک (با گام F ) اجرا کرده بود . این آخرین آهنگ ضبط شده توسط Charles Brown پیانیست پرآوازه بلوزبود .

meltdown1 در سال 2001 مارک هامل تصمیم گرفت تا برای نخستین بار برگزیده ای از اجراهای زنده فستیوال سالانه Blues Harmonica Blowout را در دسترس علاقه مندان سازدهنی قرار دهد . آلبوم Blues Harp Meltdwon که توسط شرکت Mountain Top Productions منتشر شد ، دربرگیرنده اجراهای زنده ای بود که در سال 2000 در جریان برگزاری فستیوال مزبوردر شهرSanta Cruz ایالت کالیفرنیا ضبط شده بود . تنها یک نگاه کوتاه به اسامی نوازندگان حاضر در این آلبوم کافی است تا هر طرفدار جدی بلوز هارپ را به وجد بیاورد : Kim Wilson ، Rick Estrin ، Billy Branch ، James Harman ، Gary Smith و R.J. Mischo . ضمن این که Junior Watson هم گروه را در نقش نوازنده گیتار همراهی می کرد .

goldenstate اما شاید شناخته شده ترین آلبوم مارک هامل آلبوم Golden State Blues باشد (منظور از Golden State همان ایالت کالیفرنیا است) که در سال 2002 توسط شرکتی کانادایی به نام Electro-Fi Records (که مقر آن در شهر تورنتو است) منتشرشد . این آلبوم که با حضور نوازندگان مطرحی نظیر Rusty Zinn ، Anson Funderburgh و Steve Lucky در کنار Charles Wheal (نوازنده گیتار در گروه The Blues Survivors که معمولا مارک هامل را در تورهایش همراهی می کند) شکل گرفت ، هنوز هم مورد توجه علاقه مندان موسیقی بلوز است و آهنگ های آن به طور مرتب از ایستگاه های رادیویی مختلفی که به سبک بلوز اختصاص دارند پخش می شود . آهنگ آخر این آلبوم باز نوازی آهنگ معروف Roller Coaster از آثار Little Walter است و به اعتقاد برخی صاحب نظران یکی از بهترین اجراهایی است که تا کنون از این آهنگ ضبط شده است . به بخشی از آهنگ Stockholm Train از این آلبوم گوش دهید .

blowinmyhorn سال 2004 برای مارک هامل سال پرباری بود چرا که در این سال شاهد انتشار 4 آلبوم از وی بودیم . یکی آلبوم Harmonica Party که توسط شرکت Mountain Top Productions منتشر شد و همان طوری که قبلا اشاره شد نباید با آلبوم دیگری که به همین نام در سال 1993 توسط شرکت Double Trouble انتشار یافته بود اشتباه گرفته شود . دیگری آلبوم Blowin’ My Horn بود که برگرقته از اجراهای زنده مارک هامل در کانادا بود و توسط شرکت کانادایی Electro-Fi Records منتشر شد . کار مارک هامل و گروهش (با نوازندگی گیتار Charles Wheal ) در این آلبوم شنیدنی است و در آن می توان برای نخستین بار آهنگ معروف The Creeper را (از آهنگ های به یاد ماندنی James Cotton ) با اجرای مارک هامل شنید ؛ آهنگی که مارک هامل شخصا علاقه بسیار زیادی به آن داشت تا جایی که برای آن که بتواند آن را مثل James Cotton بنوازد ناگزیر شد شیوه نوازندگیش را از روش Pucker به Tongue Block تغییر دهد .

meltdown2 آلبوم سومی که به آن اشاره می کنیم Blues Harp Meltdown, Vol.2 نام دارد (با عنوان فرعی East Meets West ) که توسط شرکت Mountain Top Productions در قالب دو CD صوتی ارائه شد و همانند آلبوم قبلی از این سری حاوی اجراهای زنده نوازندگان شاخصی چون Gary Primich ، Johnny Dyer ، Annie Raines ، Gary Smith و R.J. Mischo در جریان برگزاری فستیوال های سالانه Blues Harmonica Blowout در سال 2002 بود .


rollingfork آلبوم دیگری که مارک هامل در این سال به همراه Johnny Dyer (خواننده بلوز و نوازنده سازدهنی بلوز) تهیه نمود آلبومی به نام Rolling Fork Revisited بود که بسیار مورد توجه و استقبال علاقه مندان موسیقی بلوز قرار گرفت . نام این آلبوم اشاره به شهری دارد که محل تولد Muddy Waters چهره اسطوره ای موسیقی بلوز بود و در عین حال زادگاه Johnny Dyer نیز بود ! Johnny Dyer تا قبل از این پروژه ، با انتشار دو آلبوم شنیدنی با نام های Listen Up و Shake It و نامزد شدن برای جایزه W.C. Handy (معتبر ترین جایزه در موسیقی بلوز که نام آن در سال 2006 به Blues Music Award تغییر یافت) و همچنین سابقه همکاری با بزرگانی چون T-Bone Walker ، Big Mama Thornton ، George Harmonica Smith و Big Joe Turner چهره ای شناخته شده در نزد علاقه مندان موسیقی بلوز بود . آلبومی که با همکاری این دو نوازنده و خواننده شکل گرفت به بازنوازی آثار Muddy Waters اختصاص داشت : Johnny Dyer در نقش خواننده ظاهر شد و مارک هامل نواختن سازدهنی را بر عهده گرفت ؛ وظیفه ای که دراین برگزیده از آثار Muddy Waters بر عهده Little Walter و James Cotton قرار گرفته بود . همچنین از دو عضو سابق گروه Muddy Waters به نام های Paul Oscher (نوازنده سازدهنی در سال های 1967 تا 1971) و Francis Clay (نوازنده درامز در سال های 1957 تا 1966) به عنوان نوازنده مهمان در این آلبوم دعوت به همکاری شد . تلاش مارک هامل و نوازندگان همکارش این بود که صدای ضبط شده در این اثر هر چه نزدیک تر به صدای آثار Muddy Waters در دهه 1950 باشد و به نظر می رسد که از این لحاظ به خوبی توانسته باشند به هدف خود دست یابند . چرا که هم صدای سازهای گروه نوازندگان شباهت فوق العاده ای به آثار سبک Chicago Blues دارد و هم صدای آواز Johnny Dyer شباهت جالبی به صدای Muddy Waters پیدا کرده است .

Blowout2006

در سال 2006 مارک هامل فستیوال Blues Harmonica Blowout را با حضور Jerry Portnoy ، Lee Oskar و Richard Salwitz (نوازنده گروه The J. Geils Band ) برگزار کرد . نوازندگانی که در تصویر بالا مشاهده می کنید از راست به چپ Mark Hummel ، Jerry Portnoy ، Lee Oskar و Richard Salwitz هستند .

ainteasy در همین سال مارک هامل به همراه گروهش آلبوم Ain’t Easy No More را منتشر کرد ؛ که سومین آلبومی است که توسط شرکت کانادایی Electro-Fi تهیه شده بود . در این آلبوم شاهد بازخوانی آهنگ هایی از بزرگان بلوز مانند Muddy Waters ، Sonny Boy Williamson II ، Eddie Boyd و Ray Charles در کنار آهنگ هایی از ساخته های خود مارک هامل هستیم که شاید شاخص ترین انها آهنگ بی کلام Harpoventilating باشد . از دیگر آهنگ های به یاد ماندنی این آلبوم آهنگ بی کلام Creeper Returns است که در گام مینور و در پوزیشن سوم نواخته شده است (و ارتباطی هم با آن آهنگ معروف James Cotton ندارد!) .

meltdown3 در همین سال آلبوم سوم از سری آلبوم های Blues Harp Meltdown (با عنوان فرعی Legends ) منتشر شد ؛ باز هم توسط شرکت Mountain Top Productions و باز در قالب دو CD صوتی . نوازندگان حاضر در این آلبوم شامل Carey Bell ، Lazy Lester ، Phil Wiggins ، Willie Big Eyes Smith و Steve Freund و همگی از نوازندگان قدیمی و کهنه کار بلوز بودند .


oddsends در سال 2008 مارک هامل گلچینی از آثار قبلی خود را در قالب یک CD با نام Odds & Ends منتشر کرد . آهنگ های این آلبوم عمدتا برگرفته از سه آلبوم قدیمی مارک هامل در اواخر دهه 1980 با نام های High Steppin’ ، Up & Jumpin’ و Sunny Day Blues هستند (نیمی از آهنگ ها مربوط به آلبوم UP & Jumpin’ هستند) که قبلا در قالب صفحه LP منتشر شده بودند و تنها یک آهنگ منتشر نشده در این آلبوم وجود دارد که همان آهنگ نخست با نام Double Trouble است (از ساخته های معروف Otis Rush ) . شنیدن این آلبوم برای آن دسته از طرفداران مارک هامل که مایلند بدانند آثار اولیه وی چگونه بوده است ، می تواند جذاب باشد .

stillhere در همین سال آلبوم دیگری با نام Blues Harmonica Blowouts : Still Here & Gone توسط شرکت Electro-Fi Records منتشر شد که منتخبی از اجراهای زنده نوازندگان مختلفی بود که در فاصله سال های 1993 تا 2007 در فستیوال Blues Harmonica Blowout شرکت کرده بودند . برخی از آنها هنوز در عرصه نوازندگی فعال بودند و برخی نیز مانند William Clarke و Paul deLay و Carey Bell از این دنیا رفته بودند (وجه تسمیه آلبوم هم در واقع اشاره به همین مطلب دارد) .

bluesparty آلبوم Mark Hummel’s Chicago Blues Party که در سال 2009 توسط شرکت Mountain Top Productions منتشرشد ، مارک هامل را در نقش نوازنده سازدهنی نشان می دهد که تعدادی از بزرگان موسیقی بلوز را مانند Jimmy Rogers ، Eddie Taylor (گیتاریست همراهی کننده Jimmy Reed که از نوازندگان معروف سازدهنی بود) ، Luther Tucker و Mississippi Johnny Waters در اجراهای زنده آنها در طی سال های 1980 تا 1992 همراهی کرده است . برای گوش دادن به چند نمونه صوتی از این آلبوم می توانید به صفحه زیر مراجعه نمایید .



retroactive آخرین آلبوم منتشر شده توسط مارک هامل آلبوم Retro-Active است که در سال 2010 توسط شرکت Electro-Fi Records تهیه شده است . آهنگ های این آلبوم در طول یک دهه اخیر (از سال 2000 تا 2009) و با همکاری نوازندگان مختلفی مانند Charlie Musselwhite (گیتار آکوستیک) ، Steve Freund و Rust Zinn (گیتار الکتریک) و Steve Lucky (نوازنده پیانو) ضبط شده است .


مارک هامل "مرد سفر" است و بخش عمده ای از فعالیت موسیقایی خود را صرف اجرای برنامه زنده درنقاط مختلف آمریکا ، کانادا و اروپا نموده است به طوری که معمولا بیش از 250-200 روز از هر سال را به اجرای زنده موسیقی مشغول است . وی در طول این سال ها توانسته است به صدا و لحن خاص خودش در نوازندگی سازدهنی دست یابد که ترکیب ظریف و هوشمندانه ای از صدادهی (Tone) مناسب با جمله بندی وعبارت پردازی (Phrasing) فوق العاده در کنار درکی قوی از عنصر ریتم (به ویژه ریتم Swing که از مشخصات منحصر به فرد موسیقی بلوز و جز است) می باشد . در بسیاری از آثار وی می توان ترکیبی از سبک های Chicago Blues و West Coast Jump Blues را با عناصری از Swing Jazz ، R&B و Rock شنید .

شخصیت مارک هامل و تکنیک نوازندگیش همواره مورد تحسین سایر نوازندگان سازدهنی بوده است . Jerry Portnoy که خود از نوازندگان بزرگ سازدهنی بلوز و عضو گروه های متعلق به Muddy Waters و Eric Clapton بوده است در مورد مارک هامل می گوید : "کارش محشره ! دانش وسیعی داره ، هم در مورد بلوز سنتی و هم سایر سبک ها ، مثلا R&B ، Swing Jazz و Big Band . هر وقت که ساز میزنه افراد زیادی رو مجذوب خودش می کنه" .

مارک هامل در مصاحبه ای که سال 2003 در سایت Harmonica Sessions از وی منتشر شد در مورد سازدهنی های مورد استفاده اش گفته بود که بیشتر از سازدهنی های مدل Marine Band استفاده می کند که توسط یک تکنیسین برزیلی به نام Marcio Abdo برایش تنظیم می شود (با مراجعه به این صفحه می توانید به چند نمونه از نواخته های Marcio Abdo گوش دهید) . اما در سال های اخیر به استفاده از سازدهنی های دیاتونیک ساخته شده توسط شرکت قدیمی و پر سابقه Seydel روی آورده است.

MarkHummelParisSlim مهمترین توصیه مارک هامل به اشخاصی که تمایل به فراگیری هنر نوازندگی سازدهنی در سبک بلوز دارند ، گوش دادن مکرر و دقیق به آثار بزرگان این سبک است . وی در این باره می گوید :
"به نظر می رسد بیشتر افرادی که برای آموختن نوازندگی سازدهنی بلوز به من مراجعه می کنند ، تمایلی به وقت گذاشتن برای مطالعه و بررسی آثار بزرگان ندارند . آنها به جای این که با قوی تر کردن گوش موسیقایی خود به یاد گیری آهنگ ها بپردازند ، انتظار دارند که فرد دیگری نحوه نواختن آهنگ ها را دقیقا به آنها نشان دهد . در صورتی که به عقیده من سازدهنی بلوز یک ساز "گوشی" (Ear Instrument) است . اگر گوش خود را قوی نکنید هیچ گاه آن را به خوبی درک نمی کنید . و تنها راه قوی تر کردن گوش این است که دائما آهنگ های بلوز را گوش دهید . خود من همین کار را می کردم . و این کاری بود که تمام نوازنده های هم نسل من ناچار به انجام آن بودند . افرادی مثل Kim Wilson ، Rod Piazza و Rick Estrin که تمام آنها زمانی را صرف شنیدن و کار کردن بر روی آهنگ های بلوز کرده اند تا آنها را یاد بگیرند . و اگر این کار را نکرده بودند ، به این نوازنده هایی که امروز هستند تبدیل نشده بودند . این کاری واجب و ضروری است . به نظر من بسیاری از نوازندگان جوان سازدهنی ، به خصوص آنهایی که در سطوح مقدماتی و متوسط به سر می برند ، سرمایه گذاری زمانی لازم را برای پرورش توانایی های خود در این زمینه انجام نمی دهند . با این حال جمله ای که من از خیلی از آنها می شنوم این است : "دارم سعی می کنم که سبک خودم رو به دست بیارم" . ولی شما نمی توانید به سبک خاص خودتان برسید مگر این که قبلا سبک های نوازندگی دیگران را یاد گرفته باشید تا بتوانید از کنار هم گذاشتن آنها و اضافه کردن چیزهایی از جانب خودتان به یک سبک شخصی در نوازندگی برسید" .

در مورد سازدهنی می گوید : "بستگی به سلیقه افراد دارد . علاقه داشتن به سازدهنی نوعی سلیقه اکتسابی است و حتی افرادی که سازدهنی را دوست دارند ، سلیقه شان در مورد نحوه نواختن سازدهنی تفاوت دارد . مثلا برخی افراد فکر می کنند Bob Dylan نوازنده بزرگی است ولی به نظر من خیلی ناجوره! می شود از سازدهنی برای همراهی با گیتار استفاده کرد همان طوری که Bob Dylan ، Bruce Springsteen و Neil Young این کار را کرده اند . اما می توانید از آن به عنوان یک ساز سولو هم استفاده کنید . من نوازنده هایی را ترجیح می دهم که از سازدهنی به این شیوه استفاده می کنند و بلد هستند چگونه با سازدهنیشان آواز بخوانند ."

در ژانویه سال 2010 مارک هامل موفق شد تا بیستمین سالگرد فستیوال Blues Harmonica Blowout را با حضور جمعی از نوازندگان پرآوازه جشن بگیرد و آن را به سالگردی تاریخی تبدیل نماید . وی برای این فستیوال از سه نوازنده سازدهنی که قبلا عضو گروه Muddy Waters افسانه ای بودند دعوت به عمل آورد : James Cotton ، Mojo Buford و . عضو دیگری از گروه Muddy Waters هم در این رویداد حضور داشت : Willie Big Eyes Smith که در اصل نوازنده درامز بود اما سازدهنی را نیز به خوبی می نوازد . تکمیل کننده این جمع Johnny Dyer بود که در خوانندگی از صدا و سبکی مشابه Muddy Waters برخوردار است . هدف مارک هامل از گرد هم آوردن این نوازندگان این بود که تا حد امکان صدا و سبک مشخص شیکاگو بلوز دوران Muddy Waters را تکرار نماید ؛ هدفی که به نظر می رسد توانسته باشد به خوبی آن را برآورده نماید .

موفقیت دیگری که در سال 2010 نصیب مارک هامل شد ، قرار گرفتنش در جمع نامزدهای Blues Music Award به عنوان بهترین نوازنده سازدهنی سال بود . دیگر نوازندگانی که امسال نامزد دریافت این جایزه شده بودند عبارت بودند از : Kim Wilson ، Rick Estrin ، Billy Branch و Jason Ricci که در نهایت جایزه به جوان ترین آنها یعنی Jason Ricci تعلق گرفت . جالب این است که جیسون ریچی قبلا در مصاحبه ای عنوان کرده بود که تسلط یافتن بر تکنیک Bending و اجرای دقیق آن را (خصوصا در مورد سوراخ شماره 3 ) مدیون گوش دادن مکرر به آثار مارک هامل و دقت کردن در شیوه نوازندگی وی می داند .

مارک هامل دل خوشی از صنعت موسیقی آمریکا و گردانندگان آن ندارد چرا که معتقد است بسیاری از هنرمندان موسیقی بلوز در این سیستم به حاشیه رانده می شوند و روزنامه نگاران و منتقدان جوان موسیقی هم به جای توجه به نوازندگان کهنه کار و امتحان پس داده بیشتر به دنبال چهره های جوان و تازه کار هستند . وی در این باره می گوید : "واقعا انسان متعجب می شود از این دیدگاه اشتباه و محکوم به شکستی که در این مملکت رایج شده که می گوید کسی نمی تواند از افراد مسن تر از خودش چیزی یاد بگیرد!"

DISCOGRAPY

Retro-Active – 2010
Mark Hummel’s Chicago Blues Party – 2009
Blues Harmonica Blowouts : Still Here & Gone – 2008
Odds & Ends – 2008
Ain't Easy No More – 2006
Blues Harp Meltdown, Vol.3 – 2006
Harmonica Party - DVD 2006
Harmonica Party – 2004
Blowin' My Horn – 2004
Blues Harp Meltdown, Vol.2 – 2004
Rolling Fork Revisited - 2004
East Meets West – 2004
Golden State Blues – 2002
Blues Harp Meltdown, Vol.1 – 2001
Lowdown To Uptown – 1998
Heart Of Chicago – 1997
Married To The Blues – 1995
Feel Like Rockin' – 1994
Harmonica Party – 1993
Hard Lovin' 1990's – 1992
Sunny Day Blues – 1990
Up & Jumpin' – 1989
High Steppin’ – 1987
Playing In Your Town – 1985


منابع :


دلتا فریک – آذر 1389